تفالی بر حافظ، لسان الغیب

شراب و عيش نهان چيست کار بی‌بنياد گره ز دل بگشا و از سپهر ياد مکن ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ قدح به شرط ادب گير زان که ترکيبش که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند ز حسرت لب شيرين هنوز می‌بينم مگر که لاله بدانست بی‌وفايی دهر بيا بيا که زمانی ز می خراب شويم نمی‌دهند اجازت مرا به سير و سفر قدح مگير چو حافظ مگر به ناله چنگ زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد که فکر هيچ مهندس چنين گره نگشاد از اين فسانه هزاران هزار دارد ياد ز کاسه سر جمشيد و بهمن است و قباد که